Henrik Brun, chef buitenland van de krant Kristeligt Dagblad, debuteert met een goedgeschreven misdaadroman, die wordt gedragen door zijn liefde voor de Balkan in het algemeen en Ljubljana in het bijzonder.

Door Sophie Engberg Sonne, Politiken

De Deense Lokduif is een nieuwe Deense misdaadroman en een aantrekkelijk debuut van Henrik Brun, die weinig te doen heeft met zogenaamde femi-krimi’s, moderne keukeneilanden en moeders stoofpot. De schrijver werkt in het dagelijks leven als chef buitenland voor Kristeligt Dagblad en was eerder verslaggever op de Balkan, wat duidelijk te merken is. De roman zit vol met sfeerbeschrijvingen en indrukken van de Balkan, internationale intriges, corruptie en vriendschappen over grenzen.

De grote kracht van de Deense Lokduif zit hem dan ook in dit internationale karakter en de prachtige beschrijvingen van de Balkan.

De roman volgt de Deense ex-journalist Ketil Brandt, die op weg naar een bruiloft in Bosnië is. Daar komt hij nooit aan omdat hij tijdens zijn treinreis door Oost-Europa een telefoontje krijgt met de mededeling dat een oude vriend onder mysterieuze omstandigheden is overleden.

Zijn vriend Michael Jensen, die als vrachtwagenchauffeur voor een hulporganisatie werkte, woonde net buiten de Sloveense hoofdstad Ljubljana, samen met zijn Sloveense vrouw en dochter. Ketil gaat direct naar ze toe om de begrafenis bij te wonen. Als duidelijk wordt dat Michael is vermoord, kruipt het verslaggeverbloed waar het niet gaan kan en probeert Ketil de moord op te lossen.

Het verhaal draait om de hechte vriendschap tussen Ketil en Michael, die tijdens de burgeroorlog in voormalig Joegoslavië ontstond. Maar al snel ontwikkelt de vertelling zich in vele richtingen. Politie en geheim agenten, mensensmokkelaars, een Deense handbalspeler en niet in de laatste plaats de mooie Sloveense journaliste Ines Sivonik doen allemaal hun intrede.  Ketil werkt eerst met Ines samen, waarna de twee een relatie krijgen. 

Er zijn heel wat lijnen die de lezer moet volgen, iets teveel voor de 596 pagina’s, en de plot zou baat kunnen hebben bij een slankkuur.

De Deense Lokduif kent geen grote stilistische variatie: het taalgebruik is reportageachtig, direct en  bondig. Niet zoveel buitenom gepraat maar cut to the chase, zoals in Amerikaanse actiefilms wordt gezegd.

Tegelijkertijd bevat het boek geniale ingrepen, onder andere  in de vorm van de anonieme ik-verteller die bij tijd en wijle opduikt met cursief gedrukte teksten. Vermoedelijk een vrouw die in gevangenschap leeft en aan de ergste gruwelen wordt blootgesteld. Maar wie is ze?

Het zorgt voor een kleine, spannende parallelvertelling, die goed is opgezet en voor een sterke persoonlijke lijn in het drama blootlegt. Maar het beste is Bruns mooie beschrijving van Ljubljana, een stad waar hij zo duidelijk van houdt en waarvoor hij de lezer weet warm te maken.

De bijzonder klinkende straatnamen, het uiterlijk van de stad en de sfeer worden op uitstekende wijze neergezet. Daarom is De Deense Lokduif extra de moeite waard, ondanks de dikte van het boek: het is een goedvertelde misdaadroman met meerdere verrassingselementen op het eind. Maar het is ook een literaire liefdesverklaring aan de Balkan, die velen onder ons met oorlog en vernietiging associëren.”